هنگام تجویز آنتی بیوتیک به حیوان، دانستن جزئیات هر آنتی بیوتیک مهم است. استفاده از تمام داروهای آنتی بیوتیک خطرات زیادی را برای بیمار به همراه دارد. آنتی بیوتیک ها باید طبق دستور تجویز شوند و دستورالعمل های خاص باید به شدت رعایت شود.
پنی سیلین (بنزیل پنی سیلین و پروکائین پنی سیلین)
واکنش های آنافیلاکسی/آنافیلاکسی پس از مواجهه/حساسیت قبلی به پنی سیلین رخ می دهد. علائم خفیف شامل پیچ خوردگی پوست یا ادم است و در موارد شدید این امر می تواند باعث شود حیوان به طور ناگهانی فرو بریزد و دچار مشکل در تنفس شود. این معمولا کشنده است. اگر حیوان از واکنش آلرژیک جان سالم به در برد، پنی سیلین نباید دوباره تزریق شود زیرا ممکن است تزریق بعدی کشنده باشد.
پروکائین عاملی است که برای تثبیت پنی سیلین برای تزریق عضلانی استفاده می شود. اگر پروکائین به طور ناخواسته به ورید تزریق شود، می تواند باعث تحریک شدید سیستم عصبی مرکزی، از جمله رفتار دیوانه وار و غیرقابل کنترل شود. این یک واکنش آلرژیک نیست. اکثر اسب ها از این واکنش جان سالم به در می برند، اما ممکن است به طور کشنده و جدی آسیب ببینند. نگهداری پنی سیلین پروکائین در یخچال و اطمینان از تکنیک های دقیق تزریق می تواند این خطر را کاهش دهد.
کم خونی همولیتیک خودایمنی گاهی رخ می دهد و حیوان بی حالی (بی حالی)، تب، رنگ پریدگی غشاهای مخاطی، کاهش وزن و به ندرت ادرار تغییر رنگ یا تیره نشان می دهد. علائم معمولاً پس از قطع درمان با پنی سیلین برطرف می شوند و علائم شدید ممکن است به درمان حمایتی از جمله بستری شدن در بیمارستان، مایعات یا تزریق خون نیاز داشته باشد.
تتراسایکلین ها (اکسی تتراسایکلین، داکسی سایکلین)
سمیت کلیوی / آسیب کلیوی (به آمینوگلیکوزیدها مراجعه کنید). خطر با کم آبی بدن، استفاده از سایر داروهای نفروتوکسیک و بیماری کلیوی افزایش می یابد. اگر حیوان به خوبی هیدراته شده باشد و عملکرد طبیعی کلیه تا آنجا که ممکن است تضمین شود، خطر کاهش می یابد.
این داروها در صورت تجویز سریع داخل وریدی می توانند باعث سنکوپ و مرگ شوند. رقیق کردن داروها با سالین استریل و دادن آهسته آنها به صورت داخل وریدی این خطر را کاهش می دهد. شل شدن تاندون ممکن است رخ دهد. این به مرور زمان پس از اتمام درمان آنتی بیوتیکی معکوس می شود. دندان ها ممکن است تغییر رنگ دهند، به خصوص در حیوانات جوان، و این ممکن است دائمی باشد.
آمینوگلیکوزیدها (جنتامایسین و آمیکاسین)
سمیت کلیوی / آسیب کلیوی. افزایش خطر سمیت کلیوی با طول مدت درمان (بیش از 7-10 روز)، کم آبی بدن، درمان با سایر داروهای مؤثر بر عملکرد کلیه، بیماری کلیوی موجود و دوزهای بالا مرتبط است. علائم اولیه ممکن است مبهم باشد و شامل ناتوانی در رشد، کاهش وزن یا نتایج غیرطبیعی خون باشد. موارد خفیف ممکن است پس از یک دوره زمانی و مقدار کمی درمان به حالت عادی برگردند. موارد شدید ممکن است منجر به نارسایی کلیه و احتمالاً حتی مرگ حیوان شود. برای کاهش این خطرات، مهم است که اطمینان حاصل شود که دوز صحیح فقط یک بار در روز به حیوان داده می شود، هیدراتاسیون کنترل می شود، و آزمایش خون برای نظارت بر سطح دارو و عملکرد کلیه انجام می شود.
برای اطلاعات بیشتر در مورد خطرات آنتی بیوتیک اینجا را کلیک کنید.