همانطور که قبلاً گفتیم، برای حفظ رشد طبیعی گیاه ۱۶ عنصر ضروری است. شامل: شش نوع عنصر فراوان: کربن، هیدروژن، اکسیژن، نیتروژن، فسفر، پتاسیم. سه عنصر متوسط: کلسیم، منیزیم، گوگرد. 7 عنصر کمیاب: آهن، روی، منگنز، مس، بور، مولیبدن، کلر. همانطور که از کمبود برخی مواد مغذی بیمار می شویم، کمبود برخی عناصر در طول رشد گیاه می تواند باعث علائم کمبود غیر طبیعی شود.
به عنوان مثال، سندرم کمبود معمولی: کمبود نیتروژن از رشد نهال ها جلوگیری می کند، برگ های قدیمی ابتدا زرد و برگ های جدید نازک می شوند. گیاه کمبود فسفر پنجه کمتری داشت و برگ جدید سبز تیره و برگ قدیمی بنفش بود. کمبود آهن و از بین رفتن اپیکال سبز ابتدا، رگهای جوان ابتدا زرد و غیره. از این 16 عنصر، کربن، هیدروژن، اکسیژن و کلر از هوا و آب تامین می شود، در حالی که بقیه توسط ریشه ها از ریزوسفر جذب می شوند. بنابراین محلول غذایی تهیه شده باید حاوی عناصر مغذی باقیمانده باشد. عناصر غذایی برای جذب توسط گیاهان، نیاز به تهیه محلول غذایی کود در آب دارای حلالیت خوب، در حالت یونی است. آنها معمولا نمک های غیر آلی هستند، اما برخی از کلات های آلی نیز وجود دارند. کود آلی که نمی تواند مستقیماً توسط گیاهان جذب و استفاده شود، نباید به عنوان محلول غذایی استفاده شود.
مقدار و نسبت هر عنصر غذایی در محلول غذایی باید الزامات رشد و نمو گیاه را برآورده کند و از نظر فیزیولوژیکی متعادل باشد تا از عملکرد کامل هر عنصر غذایی و تعادل جذب گیاه اطمینان حاصل شود. در تعیین ترکیب محلول غذایی، انواع کود باید با فرض اطمینان از تنوع کامل عناصر غذایی ضروری برای گیاهان، تا حد امکان کم باشد تا از ورود ترکیبات به گیاهان و ایجاد یون های اضافی یا سایر ناخالصی های مضر جلوگیری شود. .
غلظت کل (غلظت نمک) در محلول غذایی باید برای رشد طبیعی گیاه مناسب باشد. عناصر مغذی مختلف موجود در محلول غذایی باید برای مدت طولانی در فرآیند کشت در حالت موثر خود نگهداری شوند. اثربخشی آن در مدت کوتاهی به دلیل اکسیداسیون هوای مواد مغذی، جذب ریشه و برهمکنش یونی کاهش نمی یابد.